با آوازی یکدست،
یکدست
دنباله چوبین بار
در قفایش
خطّی سنگین و مرتعش
بر خاک می کشید.
”تاج خاری برسرش بگذارید!“
و آوازِ درازِ دنباله بار
در هذیانِ دردش
یکدست
رشته ئی آتشین
می رشت.
”شتاب کن ناصری، شتاب کن!“
از رحمی که در جان خویش یافت
سبک شد
و چونان قوئی مغرور
در زلالی خویشتن نگریست
”تازیانه اش بزنید!“
رشته چر مباف
فرود آمد.
و ریسمانِ بی انتهایِ سرخ
در طولِ خویش
از گرهی بزرگ.
بر گذشت.
”شتاب کن ناصری، شتاب کن!“
***
از صف غوغای تماشا ئیان
العازر
گام زنان راه خود را گرفت
دست ها
در پسِ پشت
به هم در افکنده،
و جانش را ار آزارِ گرانِ دینی گزنده
آزاد یافت:
”مگر خود نمی خواست، ورنه میتوانست!“
***
آسمان کوتاه
به سنگینی
بر آوازِ روی در خاموشیِ رحم
فرو افتاد.
سوگواران، به خاکپشته بر شدند
و خورشید و ماه
به هم
بر آمد.
.............................................. - احمد شاملو
(Social Bookmarking) ارسال این صفحه به شبكههای اجتماعی
نظر ها (0)
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta1
ارائۀ مجلۀ شبان (که از سال ۲۰۰۰ منتشر میشود) به همراه آرشیو غنی از تعالیم، کتابها و موعظهها در تارنمای 