در نظر ابتدایی، شعر احساسات و روحیاتی است که در یک ترکیب منسجم با وزن و قافیه و ردیف مزین گردیده و در پی بیانی متفاوت از قالبهای گفتاری رایج به رشتۀ تحریر درآمده است. اما با سیری در اشعار چند قرن گذشته متوجه لزوم استفاده از واژه‌ها و مؤلفه هایی می‌شویم که انسان معاصر با آنها زندگی می‌کند. مقاله حاضر به بررسی کابرد وزن و زبان در شعر می‌پردازد.

آیا لزومی دارد که شاعر خود را درگیر شناخت شعر و اصول آن کند؛ مکتب های شعری و ژانرهای مختلف شعر را بشناسد؛ یا اینکه شعر الهامی است که ناگهان شخص را برمی انگیزاند و او را در سفر به یک فضای خارق العاده و منحصربه فرد رهنمون می‌سازد، و شخص را دچار وضعیتی می کند که ناگزیر است به سرودن؟